بر آینه دستی کشید نگاه پاک و ساده ات

از غم برون کشید مرا پیک شراب باده ات

دست غمی پیچیده بود قلب مرا در بر خود

ببین چگونه می تپد کنون از تو به یک اشاره ات

خشکیده ای رودی بدم در کویر بی بهانگی

اکنون به هر بهانه ای میجوشم و شوم روانه ات

در هجر روی تو نبود تابیدنم را بهانه ای، بنگر

هر شب،چهارده میشوم ای خورشید به بهانه ات

بر من نگر ای نشسته در کمین تا کی؟

در افتاده ام با یک نگاه در دام رندانه ات

شمع وجودم بی تو و پروانه گی هایت بود خاموش

شعله شعله شمعت شوم تا سرایم این ترانه ات

اینکه روم ز کوی تو ای که دمیده ای به من

روح تو جز این مبرم نشانه ات

دست درمان ندارد طبیب در درد هجرانت

درمان شوم گر به داروی نگاه بی کرانه ات

ح.طبیب – 2/8/88 – 20:00 - کرج

تمام انتظارم را یکجا فریاد می زنم

با قدرت خاموش قلم

مگر می شود ترانه را سکوت کرد؟

غرورهای نا به هنگام

شهوت های کوتاه

سکوت های اجباری

و هر چه که مرا

منِ نا مشروع می سازد

همه را فریاد می کنم

اگر از ساعت های کوتاه ترانه بگذریم

حتی همین لحظه هم نامشروع است!

راهی از من به من نیست

نگاه ها همه بن بستند

چراغ های روشن هم که جایی را روشن نمی کنند!

مرا راهی هموار کجاست؟!

این بوی تند پروازهای پوچ

نکند که مرا می شناسد؟!

خدا به گنجشک ها رحم کند

اگر صدای فریادهایم بلند است

ح.طبیب – 6/5/88 – 1 بامداد - کرج

با آنکه بار آمدنت سنگین است

و ترانه هایم بی تحمل !

چشمانم راحت آمدنت

راحت تر بیا...

من خط به خط برای تو پل خواهم شد

برای سرودنت نفس

در این تنگی هوا

برای کبوترت شدن قفس

نوشتن ها که بی مجالند

از چشمانم خواندنها فراوان

نه یاد تو دور است

نه رسیدنت نزدیک

از هر سو به تو می رسم

از بن بست های خیال

از آن سوی تردید

از هر ثانیه به تو می رسم

وقت...

نه وقت گذشتن است

نه موعد تو...

پایان این ترانه است

ح.طبیب – 88/6/6 – 3 بامداد - کرج

آن عهد که دشمنان به نام دوستی بستند

ز روی سستی و لغزش آخر خود شکستند

آنان که دم از دلسوختگی زدند

سوختنم را خود به تماشا نشستند

سپردند مرا به جمع من و تنهایی

آنان کز جمع ما یکباره رستند

گویی اهل وصل بودند در سخن

نه گویا اهل فسخ بودند کز بند ما گسستند

گویند ملخک را که یک بار جَستی و شاید دوبار...!

این دلشکن پیشگان را ندانم ز آه ما چگونه جَستند؟

سخن همه نشان هوشیاری بود!

ز آنان که ندانستم خود بی باده مستند

طبیب را باشد درس عبرت تا نرود

بر بالین آنان که به دیوانگی بیمار هستند

ح.طبیب - 16/6/88 – اندیشه

_______________________________

2)

سنگین تر از این هم مگر می شود؟

که طعم پرواز را

در آغاز پریدن

زیر آوار نگاه های خوش خیالان چال کنی...

کودکانی که به سقوط پرنده می خندند !

کودکان سنگ پران

وقتی سنگ هایشان بال های پرنده را می نوازد...

این را چه میدانند؟!

که پرنده تمام امید خود را برای پرواز داده بود

پرنده ، آه... ، پرنده...

پرنده نمی دانست

که حتی آسمان حریم امن او نیست

ننگ بر آن دروغین معصومیت کودکی

 که امید را از پرنده

           و پرنده را از آسمان

                        کم خواهد کرد.

ح.ط – 16/6/88 – کرج

پی نوشت: در اینجا کودک،نه آن کودک خرد سال معصوم است...!

چیزی نیست...!

جز صدای شکستن صدایی نیست

پروانه و ستاره همه دروغینند

جز هوای رفتن هوایی نیست

چیزی نیست...!

ستاره تکید...

             شب رمید و...

                              صبح دمید و دگر...

چیزی نیست...!

چه نفسها سرودند...

                 چه با ما دمی نشستند...

                                چه با ما به از این بودند...!

نبودند که...

چیزی نیست...!

مرا از من شنیدند

             مرا در من دریدند

                        مرا از من گریختند

خود گریختند و دگر...

چیزی نیست...!

آه... ، فقط همین است در بساط و ...

هر چه گفتم چیزی نیست

چیزی نیست...!

ح.ط – 88/6/4 – 23:45 - همدان

سکوت می تکاند

هر چه ترانه در دامنش دارم...

کمی پایین تر دستم

تکه هایش را با صدای قلم آواز می خواند...

کاش آینه در راه بود

و حتی حادثه هم تردید نمی کرد به آمدنش

یادم می آید...

آن روزها که آینه

پرده غبار نداشت

دستان من هم کوچکتر بودند

و بهانه هایم بزرگ

و تنها مرا توان تماشا بود

امروز اما...

که دستانی دارم به وسعت زدودن غبارها

روی آینه شکسته...!

و جان بهانه ها به لبشان آمده

باشد بهانه ها سهم خاموشی

چه کنم با آینه ام ؟!

ح.ط – 88/5/5 – کرج . اندیشه

ای خوب گوش گیر گره از لب می گشایم              

                               ببین زخم های تنم را مینمایم

صبر کن مرا بین ای خاموش                                

                               کن نعره هایم را ز میان واژه ها گوش

گرچه در تاریکیم ولی خاموش نی ام                   

                                سنگینی فخر تو را دوش نی ام

گوش کنید گوش کنید آتش خاموش منم               

                                 درد دل پاک تورا گوش منم

گر چه زمین باشد منزل گاهم                              

                                 میرسدم به آسمان گر بکشم یک آهم

خوب منی،آه تو را سینه منم                               

                                 خوب اگر نی ام ،خالی از کینه منم

                                  ریگت اگر باشد به دل،میکنمت به مهر خجل

پاک دلت؟ خام توام رام توام

                                  نشسته ای تودر کمین؟ منتظر دام توام!

آسوده ای؟ کوچه را شبگرد منم                                

                                 هوم...  دشمن را شبانه فرمان عقب گرد منم

خوی مرا دریاست جوی تو نیست                          

                                   تویی که وفا را در کوی تو نیست

محرمم گر سینه ات را غم باشد                           

                                    عاشقم ار دلت ز کین کم باشد

شاهم ،می کنم باز رو به آسمان دست دراز           

                                    نزدیک اویم نباشدم هیچ قله و کوهی نیاز

من بودم آن هر آنچه که تو خواندیش                      

                                    مرا ابهام ز دلت تویی که راندیش

من نه منم بنده من نیستم                                 

                                    خدای را در محضرش آخر من کیستم؟!

ح.ط - ۲۹/۴/۸۸ - کرج

زیر سقف خانه

پای قناری بسته

نگاه گل خیره

دست کوتاه سکوت به من

میرسد آسان و آسوده

در ذهن پنجره میرود هر گاه شوق بهار

پاییز اما می رقصد

مدام پشت پنجره ها

در حیاط کوچک خانه

میدود ذهن من

می کند حیاط خانه را پر از درخت

                                      پر از پاییز

آی،ای بی من ها

                      ای کنار من ها

بخوانید نامه رسوایی ام را

من برای سبزهای قدیمی دلتنگم

                   برای دست های جوان مادرم

                             برای نقاشی خواهرم

                                                    می رنجم

در اتاق کوچک خانه

دیوار...

تمام احساس پاشیده خواهرم روی کاغذ را

گرفته آغوش

این تنها سبز قدیمی ست

که مرا

به خانه میکند دلخوش...!

    حسام

ظهر 19/3/88